Nie musimy być takie same jak kiedyś. O psychologii zmiany gustu i odnajdywania własnego stylu

Czy zdarzyło Ci się kiedyś spojrzeć na ubranie, które jeszcze kilka lat temu było Twoim ulubionym, i pomyśleć, że dzisiaj zupełnie do Ciebie nie pasuje?

Nie chodzi o to, że przestało być modne. Nie zmieniła się też jego jakość ani wygląd. Po prostu coś w Tobie jest już inne.

Inaczej postrzegasz kolory, inaczej reagujesz na formy, a rzeczy, które kiedyś przyciągały Twoją uwagę, dziś pozostają obojętne. Zaczynasz wybierać spokojniejsze zestawienia albo przeciwnie – masz ochotę na odważniejsze akcenty. Być może odkrywasz estetykę, której wcześniej nie brałaś pod uwagę.

Zmiana gustu jest czymś naturalnym. Może być jednym z subtelnych przejawów naszego rozwoju, zdobywanego doświadczenia i coraz lepszego rozumienia własnych potrzeb.

Nie musimy przez całe życie podobać się sobie w ten sam sposób. Nie musimy również pozostawać wierne wyborom, które podejmowałyśmy wiele lat temu.

Gust nie jest czymś niezmiennym

Często traktujemy gust jak trwałą cechę osobowości. Mówimy, że lubimy określone kolory, fasony, materiały czy rodzaje biżuterii. Tymczasem nasze upodobania rozwijają się razem z nami.

Wpływają na nie doświadczenia, otoczenie, kultura, relacje z innymi ludźmi, a także zmiany w sposobie postrzegania samej siebie.

To, co kiedyś wydawało nam się eleganckie, może z czasem wydać się zbyt formalne. Dawna fascynacja minimalizmem może ustąpić miejsca zainteresowaniu bardziej ekspresyjnymi formami. Możemy przestać szukać rzeczy, które przyciągają uwagę otoczenia, a zacząć wybierać te, z którymi po prostu dobrze się czujemy.

Psychologia tożsamości pokazuje, że poczucie tego, kim jesteśmy, nie jest całkowicie nieruchome. Zachowujemy pewną ciągłość, ale jednocześnie zmieniamy się pod wpływem nowych doświadczeń.

Podobnie jest z estetyką. Nasz gust nie musi być deklaracją złożoną raz na całe życie.

Dlaczego z czasem zaczynamy wybierać inaczej?

Jednym z powodów jest zmiana perspektywy.

Kiedy jesteśmy młodsze, często eksperymentujemy z wyglądem, szukamy inspiracji, sprawdzamy różne możliwości i obserwujemy, jak jesteśmy odbierane przez innych. Uczymy się własnych preferencji również poprzez porównywanie się z otoczeniem.

Z czasem możemy coraz lepiej rozpoznawać, co rzeczywiście nam odpowiada.

Nie oznacza to, że przestajemy interesować się modą czy opiniami innych. Zmienia się jednak proporcja między tym, czego oczekuje otoczenie, a tym, co same uznajemy za właściwe.

Zaczynamy dostrzegać, że nie każdy piękny przedmiot musi należeć do naszej garderoby. Nie każda modna forma musi do nas pasować. Nie każdy trend zasługuje na naszą uwagę.

Wybór staje się bardziej osobisty.

Od potrzeby dopasowania do potrzeby autentyczności

Człowiek jest istotą społeczną. Naturalne jest, że chcemy przynależeć do grup, być akceptowane i znajdować wspólny język z innymi ludźmi.

Równie naturalna jest jednak potrzeba odrębności.

W psychologii opisuje się ją jako potrzebę zachowania autonomii i poczucia, że nasze decyzje wynikają z własnych przekonań, a nie wyłącznie z zewnętrznych oczekiwań.

Widać to również w sposobie ubierania się.

Możemy przez lata wybierać rzeczy, które wpisują się w określony wizerunek: profesjonalnej kobiety, eleganckiej minimalistki, osoby podążającej za trendami. W pewnym momencie okazuje się jednak, że nie chcemy już tak dokładnie odpowiadać żadnej z tych definicji.

Chcemy mieć więcej swobody.

Pozwalamy sobie na połączenia, które wcześniej wydawały się zbyt odważne. Wybieramy przedmioty nie dlatego, że są rozpoznawalne, ale dlatego, że naprawdę nam się podobają.

Być może właśnie wtedy zaczynamy budować styl bardziej własny niż wyuczony.

Dlaczego czasami piękno odnajdujemy w rzeczach, których wcześniej nie zauważałyśmy?

Zmiana gustu dotyczy nie tylko ubrań. Zmienia się również sposób, w jaki patrzymy na przedmioty.

Możemy zacząć dostrzegać piękno w nieregularności, niedoskonałej linii, subtelnym kolorze, nieoczywistej fakturze czy asymetrycznej formie.

To, co wcześniej wydawało się zbyt proste, może zacząć nas zachwycać. To, co było zbyt wyraziste, może nagle okazać się interesujące.

W psychologii estetyki zwraca się uwagę na rolę doświadczenia i indywidualnej wrażliwości w odbiorze sztuki oraz przedmiotów. Nie patrzymy na nie wyłącznie oczami. Interpretujemy je również przez pryzmat własnych wspomnień, skojarzeń i wiedzy.

Dlatego ten sam przedmiot może wywoływać zupełnie inne odczucia u tej samej osoby na różnych etapach życia.

Nie zawsze zmienia się sam przedmiot. Czasami zmienia się sposób, w jaki na niego patrzymy.

Biżuteria jako przestrzeń dla zmieniającego się stylu

Biżuteria ma szczególną właściwość. Można ją włączać do codziennego wyglądu bez konieczności zmieniania całej garderoby.

Jeden naszyjnik może nadać prostej koszuli bardziej artystyczny charakter. Wyrazisty pierścionek może przełamać minimalistyczną stylizację. Kolorowe kolczyki mogą wprowadzić element swobody do klasycznego stroju.

Dzięki temu biżuteria pozwala eksperymentować z własnym wizerunkiem w sposób subtelny, ale zauważalny.

Nie musimy od razu rezygnować z dotychczasowego stylu. Możemy stopniowo wprowadzać do niego nowe formy, kolory i materiały.

Czasami wystarczy jeden przedmiot, który otwiera nas na inną estetykę.

Właśnie dlategobiżuteria artystyczna może być interesująca dla kobiet, których gust nie mieści się w jednym schemacie. Autorska forma, nieoczywista kompozycja i indywidualny charakter projektu dają możliwość wyboru czegoś, co nie jest jedynie powtórzeniem aktualnego trendu.

Nie musimy definiować siebie przez jeden styl

Istnieje pewna presja, aby mieć rozpoznawalny styl. Aby wiedzieć, co do nas pasuje, konsekwentnie wybierać określone kolory i fasony oraz zachowywać estetyczną spójność.

Tymczasem człowiek jest znacznie bardziej złożony niż jego garderoba.

Możemy lubić prostotę, a jednocześnie zachwycać się bogatą formą. Możemy cenić klasyczną elegancję i mieć słabość do przedmiotów o nieoczywistym charakterze. Możemy wybierać stonowane ubrania, ale nosić bardzo wyrazistą biżuterię.

Nie ma w tym sprzeczności.

Styl nie musi być zamkniętym systemem zasad. Może być przestrzenią, w której spotykają się różne zainteresowania, emocje i estetyczne potrzeby.

Czasami to właśnie różnorodność sprawia, że nasz wygląd staje się bardziej autentyczny.

Odwaga, by zmienić zdanie

Jedną z ciekawszych umiejętności jest pozwolenie sobie na zmianę zdania bez poczucia, że zaprzeczamy samej sobie.

Możemy przestać lubić rzeczy, które kiedyś były dla nas ważne. Możemy zmienić ulubiony kolor, sposób ubierania się, zainteresowania i estetyczne przyzwyczajenia.

Nie oznacza to braku konsekwencji. Oznacza, że dajemy sobie prawo do rozwoju.

Wybieranie czegoś nowego nie musi być próbą stworzenia innej osoby. Może być po prostu wyrazem tego, że lepiej rozumiemy siebie niż kiedyś.

Być może dojrzałość w estetyce nie polega na znalezieniu jednego idealnego stylu. Może polegać na tym, że nie musimy już nikomu udowadniać, że nasz wybór jest właściwy.

Piękno, które pozostawia miejsce na zmianę

Niektóre rzeczy pozostają z nami przez wiele lat, inne pojawiają się tylko na pewien czas. Jedne wybieramy ze względu na prostotę, inne z fascynacji czymś zupełnie nowym.

Nie musimy rozstrzygać, które z tych wyborów są bardziej wartościowe.

Ważne, aby pozostawić sobie przestrzeń na odkrywanie. Na zmianę upodobań, na nowe inspiracje i na estetyczne doświadczenia, których wcześniej nie brałyśmy pod uwagę.

W  KROLIKOVSKA interesuje mnie właśnie ta różnorodność kobiecej wrażliwości. Nie jedna definicja elegancji, lecz wiele sposobów jej interpretowania. Nie jeden obowiązujący wzór piękna, lecz indywidualne wybory, które zmieniają się razem z nami.

Bo być sobą nie oznacza pozostawać niezmienną.

Czasami oznacza mieć odwagę, by wybrać coś zupełnie innego niż kiedyś – i poczuć, że właśnie teraz jest to naprawdę nasze.

o marce KROLIKOVSKA